آهای کافه چی

میزهایت را تک نفره کن؛

نمیبینی؟

همه تنهاییم.

میگفتی که حق ِ من نیستی؛

آه...

حق با تو بود.

زخم هایم به طعنه میگویند:

دوستانت چقدر بانمک اند.

وقتی عطر تنت را میخواهم

به باد هم التماس میکنم...

خدا که جای خود دارد.

اینجا جایی ست که پشتِ دوستت دارم ها هم نوشته شده:

ساختِ چین.

حواست هست؟

صدای هق هق گریه هایم

از گلویی میاید که تو از رگش به من نزدیکتری.

درد دارد

باشی

و

نباشی.

شیرین بهانه بود؛

فرهاد تیشه میزد

تا نشنود صدای مردمانی را

که در گوشش میخواندند:

" دوستت ندارد"

با چشم خیس نمیشه گفت تولدت مبارک اما...

تولدت مبارک.

کفش های آخرین دیدارمان را برق میاندازم...

چقدر به پایم کوچکند.

دستان تو تنها گناهی بود

که به گردنم نبود.

نرم نرمک میرسد اینک بهار...

خوش به حال روزگار.

"سال نو مبارک"

دلم یک خیابان میخواهد...

مرا با خود بخواهد و برنگرداند.

باران که میزند

همه چیز تازه میشود...

حتی داغ نبودنت.

روزگاری هم اگر دیوانه ات بودم گذشت...

پشت چراغ قرمز پسرکی با چشمانی معصوم و دستانی کوچک گفت:

چسب زخم نمیخواهید؟

۵ تا ۱۰۰ تومان.

آهی کشیدم و گفتم:

تمام چسب هایت را هم که بخرم

نه زخم های من خوب میشود

نه زخم های تو.

دعای باران چرا؟

دعای عشق بخوان

این روزها دلها تشنه ترند تا زمین ها...

خدایا کمی عشق بباران.

میخواهى بروى؟

بهانه میخواهى؟

بگذار من بهانه را دستت دهم...

برو و هر كس پرسيد بگو:

لجوج بود... هميشه سرسختانه عاشق بود.

بگو فرياد میكرد... همه جا فرياد میكرد فقط مرا میخواهد.

بگو دروغ میگفت... میگفت هرگز ناراحتم نكردى.

بگو درگير بود... هميشه درگير افسون نگاهم بود.

بگو او نخواست... نخواست كسى جز من در دلش خانه كند.

اينهمه بهانه برايت آوردم...

حالا اگر میخواهى

برو...

به سلامت.

"دوستت دارم" را برای هر دویمان فرستادی...

هم من . هم او

خیانت میکردی یا عدالت؟

گاهی دلم میخواهد وقتی بغض میکنم

خدا از آسمان به زمین بیاید

اشک هایم را پاک کند، دستم را بگیرد

و بگوید: اینجا آدمها اذیتت میکنند؟ بــیـــا  بــــــرویــــــــم...

یادش بخیر...

خاکستر میگفت:

آتش را میبخشم...

تبر را هرگز.

"علی چپ" راست میگفت:

این روزها کوچه اش ظرفیت اینهمه متقاضی را ندارد...

باید بزرگراهش کرد.

آهای آدما

پاسخ "دوستت دارم"

مرسی نیست.

از آجیل سفره ی عید چند پسته ی لال مانده است...

آنها که لب گشودند خورده شدند

آنها که لال مانده اند میشکنند

دندانساز راست میگفت:

پسته ی لال، سکوتش دندان شکن است.

کاش ما آدم ها همانند گربه ها

با چند لحظه بو کشیدن

میفهمیدیم که هر آشغالی

ارزش وقت گذاشتن ندارد.

در زندگی من

کسی هست

که نیست.

وقتی از دست دادن عادت میشود

دیگر بدست آوردن هم آرزو نیست.

پریشان که میشوی

بیشتر میخواهمت...

نمیدانی چه لذتی دارد

آن آخرین تار مویت را از صورتت کنار زدن.

نه صدایش را نازک میکرد

و نه دستانش را " آردی "

از کجا باید به " گرگ " بودنش شک میکردم؟